Dynamische metadata leggen per scène of per beeld vast hoe helderheid en kleur moeten worden weergegeven, in plaats van één vaste instelling voor de hele film. Zo kan een donkere scène anders worden behandeld dan een felle, waardoor een scherm zijn mogelijkheden optimaal benut.
Formaten als Dolby Vision en HDR10+ werken met dynamische metadata; het oorspronkelijke HDR10 gebruikt daarentegen statische metadata die voor de hele film gelden.